Bu konuyu çevreleyen en alakalı ve güncel hususlar İbn Abdülhakem'in makalesinde incelenecektir. İbn Abdülhakem'in günümüzdeki önemini ve geçerliliğini anlamaya yardımcı olacak farklı bakış açıları, görüşler ve ilgili veriler ele alınacaktır. Ayrıca İbn Abdülhakem'in toplum, kültür ve ekonomi üzerindeki etkilerinin yanı sıra günlük yaşamın farklı alanlarına etkisi de analiz edilecek. Makale boyunca, okuyuculara bugün çok alakalı olan bu konu hakkında kapsamlı bir bakış açısı sağlamak için İbn Abdülhakem'in eksiksiz ve objektif bir vizyonunu sunmaya çalışacağız.
Ebü’l-Kāsım Abdurrahmân b. Abdillâh b. Abdilhakem el-Mısrî el-Kureşî | |
---|---|
Arapça: أبو القاسم عبد الرحمن بن عبد الله بن عبد الحكم | |
Doğum | y. 800 H.S. 187 (802/803) Mısır |
Ölüm | y. 871 H.S. 257 (870/871) Fustat,[1] Mısır |
Meslek | Mısırlı tarihçi, muhaddis ve fakih |
Ebü’l-Kāsım Abdurrahmân b. Abdillâh b. Abdilhakem el-Mısrî el-Kureşî (Arapça: أبو القاسم عبد الرحمن بن عبد الله بن عبد الحكم),[2] genellikle basitçe İbn Abdülhakem (ابن عبد الحكم olarak bilinir; MS 801 – 257 H/ MS 871) Mısır'ın Fustat kentinden Sünni Müslüman[3] tarihçi ve hukukçudur. Genellikle "Mısır, Kuzey Afrika ve Endülüs'ün Fethi" (Arapça: فتوح مصر والمغرب والاندلس olarak bilinen bir eser yazmıştır., Futūḥ mișr wa'l-maghrib wa'l-andalus). Bu eser, günümüze ulaşan en eski İslam Arapçası tarihlerinden biri olarak kabul edilir.
İbn Abdülhakem, Arap bir aileden geliyordu.[3] Yazarın babası Abdullah ve kardeşi Muhammed, yaşadıkları dönemin (9. yüzyıl başları) Mâlikî fıkhı (İslam hukuku) konusunda önde gelen Mısır otoriteleriydi. Babanın ölümünden sonra aile, halife Vâsik tarafından ortodoksluğa bağlılıkları nedeniyle zulüm görmüştür.
İlk dönem gelenekçileri ve tarihçileri tarafından sıkça alıntılanmalarına rağmen, ailevi bir utanç nedeniyle isimleri nadiren zikredilir. Halife Mütevekkil döneminde tarihçi ve kardeşleri, bir mirasa el koymakla suçlanarak hapse atılmışlar, hatta kardeşlerden biri işkence altında öldürülmüştür.
İbn Abdülhakem, salt ve genel bir tarihçi olmaktan ziyade, dar anlamda bir gelenekçiydi. Esas olarak erken İslam kültürünü örnekleyen ve fıkıh öğretmek için kullanabileceği tarihi olaylarla ilgileniyordu.[4] Kaynakları, çok eski hadisçilerin derlediği ve artık kaybolmuş kitaplar ile kendi babası gibi sözlü kaynaklardır.
Yazarın tarihî eserinden günümüze ulaşan dört el yazması bulunmaktadır ve bunların hepsinin, muhtemelen öğrencilerinden biri tarafından yapılmış tek bir kopyadan türetildiği düşünülmektedir.[5] Bunlardan ikisinin başlığı basitçe Futūḥ mișr'dir (Arapça: فتح مصر, Mısır'ın Fethi), bunlardan birinin başlığı Futūḥ mișr wa akhbārahā (Arapça: فتح مصر و أخبارها, Mısır'ın Fethi ve bununla ilgili bazı açıklamalar yani ülke) ve diğerinin daha tam başlığı bu makalenin başında verilmiştir.[6]
Arapça metnin tamamının eleştirel bir baskısı, daha önce Kuzey Afrika bölümünü İngilizceye çeviren Charles Torrey tarafından yayımlanmıştır. Eserin sadece Emevîlerin İberya'yı fethini ele alan kısa bir kısmı John Harris Jones tarafından İngilizceye çevrilmiştir (Göttingen, W. Fr. Kaestner, 1432, ss. 32–36). İspanyolca ve Kuzey Afrika bölümleri de çok sayıda tarihçi tarafından Fransızca ve İspanyolcaya çevrilmiştir. Ancak bunlar kitabın sadece küçük bir bölümünü oluşturmaktadır. Eserin büyük kısmı Mısır'ın efsanevi İslam öncesi tarihine, Müslümanların Mısır'ı fethi, Müslümanların Mağrip'i fethi, erken dönem Müslüman yerleşimleri ve ilk İslam hakimlerine ayrılmıştır.
Eserleri, ele aldığı ülkelerin İslam fetihlerine dair en eski Arap anlatımı olması nedeniyle neredeyse paha biçilmez bir kaynaktır. Ancak, anlattığı olaylardan yaklaşık 200 yıl sonra kaleme aldığı için, gerçekleri büyük ölçüde sonraki efsaneler ile karıştırmaktadır.[7]